Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015



http://antigeitonies.blogspot.gr

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο από την ιστοσελίδα του ΕΚΚΕ. Θεωρώντας ότι μας αφορά όλους στην Αριστερά.

«Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένοιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!».
Οδυσσέας Ελύτης


Στις 15 Γενάρη 2015 αρχίζει στην Μυτιλήνη η δίκη των επαναστατών από την Τουρκία, μεταξύ των οποίων είναι και ο Ερκάν, πολύ γνωστός στην ελληνική αριστερά και στην κοινή γνώμη ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους.
Από τις αρχές του 2013 άρχισαν στην Ελλάδα συστηματικά και παρατεταμένα οι συλλήψεις, οι προφυλακίσεις, οι απαγωγές και οι παρακολουθήσεις πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία. Η ελληνική αστυνομία, σε αγαστή συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής και της Τουρκίας, προέβη στη σύλληψη 13 αγωνιστών του Λαϊκού Μετώπου. Τις περισσότερες φορές η σύλληψη έγινε με μεθόδους που θύμιζαν πρακτικές της μαφίας, δηλαδή με απαγωγή των συντρόφων στη μέση του δρόμου. Επίσης, πολλοί πολιτικοί πρόσφυγες συλλαμβάνονται και φυλακίζονται όταν επισκέπτονται το Τμήμα Αλλοδαπών για να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους, με ένταλμα σύλληψης από την Interpol. Τα εντάλματα σύλληψης από την Interpolεκδίδονται λίγες μόνο μέρες πριν από την ανανέωση ταυτότητας ή άλλες διαδικασίες για ζητήματα ασύλου.
Παρακάτω ακολουθεί αναλυτικό χρονικό των συλλήψεων των αγωνιστών. Πρέπει όμως να σταθούμε σε κάποια σημεία που είναι «πρωτόγνωρα» στα ελληνικά χρονικά. Ένα από αυτά είναι η απαγωγή του Μπουλούτ Γιαϋλά από το κέντρο της Αθήνας με όχημα με πινακίδες της ελληνικής αστυνομίας και η μεταφορά του στην Τουρκία σε συνεργασία με τις τουρκικές και αμερικάνικες αρχές. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της αυθαιρεσίας της παρακρατικής συνεργασίας, που ισχυρίζονται ότι τον συνέλαβαν στην Τουρκία. Είναι προφανές ότι η ελληνική κυβέρνηση συνεργάζεται με το φασιστικό κράτος της Τουρκίας και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Μετά από μερικούς μήνες φυλάκισης, αφέθηκε ελεύθερος.
Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι στην περίπτωση του Ερκάν, της Φαντίκ Αντιγιαμάν και της Χαρικά Κιζίλκαγια θα εφαρμοστεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα το άρθρο 187 του τρομονόμου, σύμφωνα με το οποίο χωρίς αποδεικτικά στοιχεία μπορεί να καταδικαστεί κανείς όχι για πράξεις που έχει κάνει ή πού σκοπεύει να κάνει (και για τις οποίες υπάρχουν αποδείξεις), αλλά για πράξεις που θα μπορούσε να κάνει.
Γενικότερα, προσπαθούν να ποινικοποιήσουν τη δράση της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Για παράδειγμα, κατηγορούν τον Ερκάν ότι μάζευε χρήματα για τους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς κρατούμενους. Αυτομάτως, λοιπόν, οποιαδήποτε κίνηση συμπαράστασης, που μέχρι πριν λίγες μέρες εθεωρείτο αυτονόητα «νόμιμη», τώρα ποινικοποιείται. Έχει ενδιαφέρον ότι όλες οι ερωτήσεις του ανακριτή στον Ερκάν αφορούσαν τη δράση της επιτροπής αλληλεγγύης και όχι τη συμμετοχή του σε κάποια «παράνομη ενέργεια».
Από την άλλη, ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά τους ως κρατουμένων παραβιάζονται. Υπάρχει τεράστια δυσκολία στο να γίνουν επισκεπτήρια και να δοθούν ρούχα από τους συντρόφους τους, επειδή δεν είναι συγγενείς τους. Φυσικά, δε δέχονται την απαράδεκτη και εξευτελιστική σωματική έρευνα κάθε φορά που τους γίνεται μεταγωγή, με αποτέλεσμα να δέχονται πολλές πειθαρχικές κυρώσεις. Σε κάθε φυλακή τα δεδομένα είναι διαφορετικά αλλά με κοινό παρονομαστή την επιπλέον καταπίεση. Σε άλλες φυλακές επιτρέπεται να τους δίνονται βιβλία, σε άλλες μόνο χειρόγραφα, σε άλλες μόνο φωτοτυπίες. Το γεγονός ότι τους έχουν διασκορπίσει σε διάφορες φυλακές δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στους δικηγόρους τους, στους αλληλέγγυους αλλά και τους ίδιους, καθώς δε γνωρίζουν όλοι ελληνικά. Η αποθέωση του παραλογισμού είναι ότι δεν αφήνουν κατά την επίσκεψη των δικηγόρων να παρευρίσκονται διερμηνείς ώστε να συνεννοηθούν με τους αγωνιστές. Μάλιστα οι δικογραφίες είναι στα ελληνικά και κάποιοι κατηγορούμενοι που δε μιλάνε τη γλώσσα δε θα μπορούν να τις διαβάσουν και δε θα ξέρουν γιατί κατηγορούνται. Ζητήθηκε η μετάφρασή τους στα τουρκικά, αλλά το αίτημα αγνοήθηκε. Δεν ήταν εφικτό να γίνει η μετάφραση από κάποιον σύντροφο γιατί οι δικογραφίες αριθμούν εκατοντάδες σελίδες. Οι δικηγόροι, επειδή βρίσκονται στην Αθήνα, ζήτησαν η δίκη να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, όμως το αίτημα και αυτών δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Παράλληλα, υπάρχει βιασύνη να διεξαχθεί η δίκη σε 15 μέρες επειδή τελειώνει το δεκαοχτάμηνο και κάποιοι αγωνιστές θα πρέπει να αφεθούν ελεύθεροι.
Εύλογα διερωτάται κανείς γιατί έχει οξυνθεί τόσο πολύ η επίθεση στους αγωνιστές που μέχρι πρότινος, παρά τις δυσκολίες, έπαιρναν πολιτικό άσυλο και είχαν τη γνωστή σε όλους τους φορείς και τα συνδικάτα πολιτική δράση επί ελληνικού εδάφους. Η απάντηση έχει άμεση σχέση με τη συγκυρία που διανύουμε και αφορά τόσο την τουρκική κυβέρνηση όσο και τη στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης.
Μετά την επίσκεψη Σαμαρά στην Άγκυρα, τον Οκτώβρη του 2012, ξεκίνησε ένα μπαράζ διώξεων πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία που ζουν στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, όλη αυτή την περίοδο στον τουρκικό Τύπο εμφανίζονται αλλεπάλληλα δημοσιεύματα τα οποία κάνουν λόγο για συμφωνίες μεταξύ των δύο κυβερνήσεων για την έκδοση των εκζητούμενων, για διακρατικές μυστικές αντιτρομοκρατικές συμφωνίες με οικονομικά ανταλλάγματα και τα οποία φωτογραφίζουν πρόσφυγες στην Ελλάδα, δημοσιεύουν τα ονόματά τους και προαναγγέλλουν συλλήψεις από τις ελληνικές αρχές. Αυτό εκφράστηκε πολύ καθαρά από τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δήλωσε: «Αν δεν εκδοθούν τα άτομα που ζητάμε, θα σταματήσουν οι επενδύσεις».
Από την πλευρά της Ελλάδας είναι τεράστιο λάθος να θεωρήσει κανείς ότι τον Σαμαρά τον ενδιαφέρουν μόνο οι επενδύσεις που του τάζει ο Ερντογάν. Σε συνθήκες γενικευμένης καταστολής, δημιουργίας λευκών κελιών ή αλλιώς κελιών τύπου Γ, νομικών-δικαστικών και κάθε άλλου είδους πραξικοπημάτων, γενικευμένης φτώχειας και απαξίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης -αφού πια η διεκδίκηση της ζωής είναι μακρινό όνειρο καθώς ακόμα και η απλή επιβίωση φαντάζει όλο και πιο δύσκολη- η φίμωση οποιασδήποτε φωνής που μπορεί να γεννήσει την ελπίδα για έναν κόσμο ανθρώπινο αποτελεί στρατηγικό στόχο του κράτους. Η τόσο οξυμμένη επίθεση ξεκίνησε από τους Τούρκους αγωνιστές επειδή είναι πιο ευάλωτοι καθώς, εκτός από την Ελλάδα, έχουν να αντιμετωπίσουν την Τουρκία και την Αμερική. Με λίγα λόγια, ο στόχος τους είναι σε λίγο καιρό να φυλακίζουν οποιαδήποτε ριζοσπαστική φωνή, είτε «λιγότερο» είτε «περισσότερο» επικίνδυνη. Επιπροσθέτως, είναι ολοφάνερο από τις κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί στον Ερκάν, ότι ποινικοποιείται ακόμα και η πιο απλή μορφή αλληλεγγύης
Με τους συντρόφους από την Τουρκία μπορεί να έχουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ πολλές διαφωνίες τακτικής, στρατηγικής ή ιδεολογικής φύσεως. Όμως, έχουμε έναν κοινό στόχο, δηλαδή την πάλη για την ανατροπή του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού. Νομίζουμε ότι το θέμα αυτό είναι μείζον και όχι έλασσον.
Το να τους στηρίζουμε έμπρακτα (πέρα από τους συνδικαλιστές που προσέρχονται για στήριξη στα δικαστήρια), το να τους στηρίζει η βάση (στην οποία τόσο μας αρέσει να αναφερόμαστε) είναι ζήτημα εξαιρετικής σημασίας. Δεν είναι ακόμα ένας αγώνας που γενικώς και αορίστως πρέπει να στηρίξουμε, είναι ένας δικός μας αγώνας. Πέρα από το ότι διεθνισμός δεν είναι να κάνεις μια πορειούλα ή μια εκδήλωση για αγώνες σε μέρη μακρινά κι εξωτικά και να θεωρείς ότι το καθήκον σου έχει λήξει, αλλά είναι και να στηρίζεις τους πρόσφυγες στη χώρα σου, οι συγκεκριμένοι δεν είναι απλά Τούρκοι βασανισμένοι αγωνιστές, αλλά είναι ο Ερκάν, η Χαρικά κ.λπ. Τους περισσότερους από αυτούς τους γνωρίζουμε όλοι, γνωρίζουμε το ήθος τους, γνωρίζουμε ότι δεν είναι απλά αγωνιστές αλλά κομμουνιστές και γνωρίζουμε ότι δεν έλλειψαν ποτέ από καμιά ελληνική διεκδίκηση και αγώνα. Και οι αφηγήσεις τους για το τι πέρασαν στα λευκά κελιά αλλά και το τι περνάνε στα ελληνικά κελιά δεν είναι μια συγκινητική ιστορία, είναι βίωμα ζωντανό που υπάρχει και αναπνέει δίπλα μας.
Επίσης, η πάλη ενάντια στο φασισμό δεν είναι πάλη μόνο ενάντια στη Χρυσή Αυγή, είναι πάλη γι’ αυτά και ενάντια σ’ αυτά για τα οποία αγωνίζονται οι συγκεκριμένοι σύντροφοι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία. Αλλιώς ο δρόμος για μας στα λευκά κελιά της Ελλάδας θα ανοίξει πιο εύκολα. Η επίθεση ξεκίνησε από αυτούς επειδή είναι πιο ευάλωτοι και θα καταλήξει σε όλους εμάς επειδή απλά ασπαζόμαστε ριζοσπαστικές ιδέες. Μακρινό το σενάριο; Εμείς δεν το θεωρούμε καθόλου μακρινό, αλλά και όσους το θεωρούν, τους προτρέπουμε να κάνουν την υπόθεση αυτή δική τους για να μη γίνει κοντινό.
Πρέπει, λοιπόν, να στηρίξουμε τους αγωνιστές στη δίκη στο εφετείο Μυτιλήνης στις 15 Γενάρη με τη φυσική μας παρουσία εκεί, με εκδηλώσεις, διαδηλώσεις στην Αθήνα και με όποιον άλλο τρόπο μπορούμε.
· Απίστευτα συγκινητική στιγμή στο εφετείο όταν ο Χασάν Μπιμπέρ ύστερα από 53 μέρες απεργία πείνας, μόλις βγήκε η απόφαση μη έκδοσής του στην Τουρκία, ζήτησε να πάρει το λόγο. Η δικαστίνα, αρκετά προκλητική, του ζήτησε «να μην την ευχαριστήσει γιατί απλά έκανε τη δουλειά της». Και ο αγωνιστής, αγέρωχος, παρά την ταλαιπωρία του, ευχαρίστησε τον ελληνικό λαό γιατί είναι ένας λαός με σπουδαίους αγώνες και μας ευχαρίστησε για τη στήριξή μας. Αυτό είναι το ήθος αυτών των ανθρώπων.

ΜικρόκοσμοςΝαζίμ Χικμέτ
Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις